این روزها وبلاگ‏نویس‏ها در فرندفید عاشق می‏شوند، با یک دوست فرندفیدی ازدواج می‏کنند، مراسم ازدواج‏شان را لحظه به لحظه در فرندفید گزارش می‏کنند.
خیلی زود با یک رفیق فرندفیدی دیگر روی هم می‏ریزند و وقتی از همسر فرندفیدی قبلی‏شان جدا شدند تازه می‏فهمند که او هم با یک فرندفیدی دیگر رابطه داشته است.
لایک ایکیوسان، لایک تکنولوژی، لایک عشق.

تفاوت دخترها و پسرها در این است:
پسرها احمق به دنیا می‏آیند ولی دخترها احمق از دنیا می‏روند.

دخترک مثل سه‏تار بود، برای یک نفر زیاد و برای دو نفر کم بود.

گاهی لازم است روزه‏ی سکوت گرفت، گاهی باید گوش داد و فقط نگاه کرد.

همیشه آخرش می‏پرسد: تو هم شدی؟
و نمی‏دانم او چرا هرگز نمی‏فهمد با یک نگاهش، با گرمی نفس‏هایش، با سردی سر انگشتانش من بارها ارضاء می‏شوم.

کلمات گاهی بار معنایی خودشان را از دست می‏دهند.
این روزها دوستت دارم‏ها دیگر قلب کسی را به تپش وا نمی‏دارد و گونه‏ی کسی را سرخ نمی‏کند.
مشکل از دوست داشتن نیست مشکل از تکرار است.

به کدامین گناه، دلم دیگر حتی او را نمی‏خواهد؟

عشق شرط خوشبختی است امّا دلیلی بر موفقیت نیست.
پ.ن: دلم یک کلبه‏ی چوبی وسط جنگل می‏خواهد، بی موبایل، بی لپ‏تاپ، بی برق، دلم می‏خواهد خودم باشم و خودم ، بی مزاحم.
دلم بهانه‏ی خوابیدن دارد.

من از تاریکی هرگز نمی‏ترسم، مرگ هم مرا نمی‏هراساند.
امّا همیشه از اینکه نتوانم روح معشوقه‏ام را ارضاء کنم، ترسیده‏ام.

صاحب‏خانه‏ی اسرائیلی‏ام زنگ می‏زند، نگران خانواده‏ام شده است.
صدایش می‏لرزد.
می‏گویم زلزله (بم) از شهر من بسیار دور بوده و خانواده‏‏ام در سلامت هستند.
آه می‏کشد، می‏گوید چه مصیبت بزرگی. سعی می‏کنم موضوع را عوض کنم، می‏گویم حادثه است دیگر، پیش می‏آید.
ادامه‏ی حرفش را می‏خورد و سکوت می‏کند، او نمی‏تواند بفهمد که برای ما ایرانی‏ها دیدن و شنیدن مردن آدم‏ها طبیعی شده است.
یک خبر که هر روز تکرار می‏شود، فقط ابعادش فرق می‏کند.